محمدرضا یوسفی نویسنده کودک و نوجوان درباره اینکه چرا دیگر چون گذشته قصه‌گویی در بین خانواده‌ها رواج ندارد به خبرنگار مهر گفت: دلیل افت کاربرد قصه‌گویی در دنیای معاصر این نیست که ادبیات داستانی مکتوب جای قصه‌گویی را گرفته است بلکه بیشتر رسانه‌هایی چون تلویزیون جایگزین قصه‌گویی شده‌اند.

وی ادامه داد: مادرها که در روزگار گذشته عامل اول قصه‌گویی بودند امروز بیشتر فرزندانشان را پای تلویزیون و کامپیوتر می‌نشانند و از نقش مهمی که قصه‌گویی روی ذهن کودک دارد غافل مانده‌اند. قصه‌گویی، سنتی بود که جهان واژه‌های جدیدی را به روی کودکان می‌گشود و همچنین ارتباط زنده و حضوری قصه‌گو با بچه‌ها بسیار مساله مهمی بود.  

نویسنده رمان "گرگها گریه نمی‌کنند" با اشاره به اینکه رسانه‌هایی چون تلویزیون گاه تاثیر مخرب هم بر روی بچه‌ها دارند، بیان کرد: در قدیم مادرها قصه‌ها را بر اساس نیاز بچه‌ها انتخاب می‌کردند و همچنین خودشان ناگزیر بودند بخوانند و بشنوند و یاد بگیرند تا بتوانند برای بچه‌هایشان قصه بگویند.

یوسفی افزود: قصه‌هایی که از سوی مادرها انتخاب می‌شد  غالباً جنبه کاربردی  و تنوع  داشتند که با خودشان آرامش و تفکر به همراه می‌آوردند. لحظه‌های لذت بخشی در زمان شنیدن قصه‌ها برای بچه‌ها ایجاد می‌شد و ارتباط حضوری قصه‌گو و کودک در قصه‌گویی ناب مساله‌ای بود که از هر چیزی مهم‌تر  بود . مقایسه کتاب خواندن و قصه شنیدن همچون فیلم دیدن در سینما و اجرای زنده تئاتر است.

وی با اشاره به اینکه امتیاز حضوری بودن در قصه‌گویی خیلی مهم است، عنوان کرد: قصه‌گویی و قصه شنیدن تخیل و خلاقیت انسان را بارور می‌کند که این تاثیر را در تلویزیون نمی‌بینیم.

نویسنده کتاب "من و ماه و ستاره" اضافه کرد: در قیاس بین داستان و قصه باید گفت از لحاظ ساختار و عناصر تشکیل‌دهنده تفاوت چندانی بین آنها وجود ندارد ولی در قصه‌گویی شیوه دانای کل استفاده می‌شود ولی در داستان زاویه دید می‌تواند متنوع باشد. در قصه‌گویی صحنه‌سازی و فضاسازی از سوی قصه‌گو صورت می‌گیرد و فضای پیرامونی، نوع گفتار، مکث ها و حرکات قصه‌گو از جمله میمیک چهره هم وجود دارد.

یوسفی افزود: در نتیجه وقتی قصه‌ های روایی فولکلور گردآوری و مکتوب می‌شوند این کتاب‌ها فقط ناقل قصه هستند و امر گویش در آنها احساس نمی‌شود. لحن و ویژگی قصه‌گو که بخشی از روند قصه‌گویی است هرگز در مکتوب شدن قصه‌ها منتقل نمی‌شود و این اتفاقی است که در همه کتاب‌هایی که تاکنون سعی کرده‌اند قصه‌های قدیمی را مکتوب کنند رخ داده است.